Faşistin, okumuş yazmışına

ulusalcı denir’

Yılgın Türkler kitabının ardından iki yıl

sonra ‘Seviyordum Söyleyemedim’ kitabıyla Türklerin hallerini kaleme

alan yeraltı yazarı Bülent Akyürek, baltasını topraktan çıkardı.

Özgün üslubu, yaşayışı ve sert tavırları ile

dikkat çeken Akyürek,

bu kitaptan dolayı kendisine kızacak ulusalcılara şu

cevabı veriyor:

“Faşistin okuyup yazmışına, sağdan gelip sola göz

kırpanına ulusalcı denir. Birkaç ulusalcı, halkı

bayraklarla sokağa dökerken ben manikür yaptırıp oturacak mıydım

yani?” Sevmekten ziyade nefretin daha sahici olduğunu ve tüm dünyayı

kucaklayan modern hümanistlerin sevgisine inanmadığını

ifade eden yazar, “Ben insanları severken onların tozunu alıyorum.”

diyor. Gürültüye dayanamayan ve on beş yıldır kulağında

tıkaçlarla yaşayan Akyürek, tıraş olamıyor ve

protezlerinden dolayı ağustos ayında bile üşüyor. Akyürek,

44 kilo!

“Seviyordum Söyleyemedim” kitabı yine “Yılgın Türkler”in

Sevdiğimizi söyleyebilseydik ne değişirdi?

Geçen yıl uzaktan âşık olduğu kıza sevdiğini

söyleyemediği için tecavüz eden bir adam haberlere çıktı.

Anadolu insanının psiko-ayrıntılarını en çok

yazan bir adam olarak bilimsel bir hayretle koltuğumdan fırlayıp,

“Daha yazılacak çok kitap var.” dedim. Çünkü akademisyenler, yarı

aydınlar “erkek toplum, feodal toplum” konuşmaları yaparken,

ben erkeklerimizdeki reddedilme korkusunu haberlerde çözmüştüm. Eğer

sevgimizi de nefretimizi de ilan edebilirsek daha barışık bir

toplum olacağız galiba. En azından akşam haberlerinde görünmeyeceğiz!

Hem sevmekten bahsediyorsun hem de ismi Sapan olan bir yayınevinden

âlemi ne?

Sevmekten bahsetmiyorum. Sevmek, başka bir vücutta kendine dokunmaktır.

Nefret daha sahicidir ve nefret aşıldığında tasavvufi

bir yol almış olursunuz ama sevgi aşılınca

yelkenleriniz nefret ülkesine açılır. Sevginin en basiti tüm insanlığı

kucaklayandır. Tüm insanları kucaklayan modern hümanistlere bakın,

çoğunun dindar olmadığını göreceksiniz. Oysa, Allah aşkı

dünyaya karşı körlüktür. Gözlerini dört açmış bu

adamların sevgisine inanmıyorum. Ayı, yavrusunu severken öldürürmüş.

Benimki galiba buna benziyor. Severken tozunu alıyorum onların! Tarih

boyunca tüm dünyada sömürmediği bir avuç toprak bırakmayan Batı,

bizlere her gün barbar demekten çekinmiyor. Kendimizi garantiye almak ve saldırganları

caydırmak için elimizde baltayla yürürüz. Batı korktuğu

milletlere sanatı; müziği, baleyi, spor kardeşliğini, kibar

mitingleri, sosyete demokrasisini pompaladı. Bir erkek olarak kendi adıma

konuşuyorum; iki silah markası bilmem ama size yirmi tane deterjan

markası sayabilirim! Kapaktaki sembolik balta şiddet içersin diye değil,

psikolojik anlamda moral toplayalım diye kullanıldı. Elbette;

bulaşık yıkayıp cam silmekten, patates soymaktan, eve bebek

bezi taşımaktan yorgun düşmüş bu fani, ziyadesiyle şiddete

karşıdır! Elin baltalıysa, koruduğun bir şeyler

vardır demek ki! Birkaç ulusalcı, halkı bayraklarla sokağa

dökerken ben manikür yaptırıp oturacak mıydım yani?

‘Alıngan Türkler’ eline balta alıp seni kovalamaya kalkışmasın

sakın? Bu arada kaçarken ulusalcıların kucağına düşmeyesin?

Faşistin okuyup yazmışına, sağdan gelip sola göz kırpanına

ulusalcı diyorlar. Tonlarca menfaatin kucağına oturmuş bu

adamların kendi kucakları kaldı mı ki ben oraya düşeyim?

Neden “Çılgın Türk” olmak yerine “Yılgın Türk”

olmayı yeğliyorsun?

Yüzyıllardır kaybediyoruz. Sokaklarımızdaki bir çukur

beş yılda kapatılmıyor, on dört kişilik dolmuşa

45 kişi biniyoruz. Uzayı fotoğraflardan görüyoruz. Üniversitelerimiz

Anıtkabir yürüyüşleri yapmaktan bilime fırsat bulamıyor.

Fırsat bulunca da fasulye deneyi yaptırıyorlar. Ezber cümlelerden,

ara gazlardan, sloganlardan bıktım. Onlara itiraz ediyor ve kitaplar

yazıyorum. On yedi yaşımdan beri 24 kitap yazmışım.

Bana yılgın denir mi?

Çalışkanlık Türklerin karakteri değil mi? Tembellik

hakkı için neler diyeceksin?

“Türk, övün, çalış, güven.” sıralamasına bakılırsa

övünmekle işe başlıyoruz. Tarım denince buğday, ağaç

denince aklımıza kavak geliyor. Buğday en zahmetsiz tarım ürünüdür,

kavak da tembel ağacıdır. Kimse kalkıp ‘ceviz dikeyim, böğürtlen

toplayayım’ demiyor. Türkiye’de kalın kitaplar satmaz.

Hareketsizlikten kadınlarımızın basen, erkeklerimizin göbek

sorunu vardır. Namazların farzları kılınır sünnetlerinden

kaçılır… Üç günlük dünyada misafir olduğumuz için

“Niye çalışalım ki?” diye düşünüyor olabiliriz? Ayrıca

“Tembellik Hakkı” kitabını Marks’ın damadı yazmıştır.

Marks gibi bir kayınpederimiz olsaydı biz de tembellik hakkımızı

kullanmak için can atardık.

Seni, Thomas Bernhard ya da Proust gibi hayattan izole eden gerekçeler

ne?

Çok okuyan ve yazan biri olduğunuz zaman estetik duyum ve görüşleriniz

gelişiyor. Bir nevi toplumsal ve çevresel bunaltı yani. Romancı

kişiliğimden dolayı düzensizlikler gözümü bozuyor. Çay içtiğim

bir kahvede bile herkesi düzeltmek, biçim vermek istiyorum. Türkiye gibi bir

ülkede kompozisyon istiyorum. Bir de gürültü hastalığım var.

On beş yıldır kulak tıkaçlarıyla yaşıyorum.

Ayrıca protezlerimden dolayı ağustos ayında bile üşüyorum.

Dünyaya geldim geleli zindandayım.

Gürültü hastalığın varsa neden bu kadar ses çıkaran

kitaplar yazıyorsun?

Beynimin içinde bir cehennem kaynıyor. Ben o cehennemden çıkıp

dostlarımla piknik yapamıyorum. Tıraş olamıyorum. Gittiğim

en son sinema filmi Stallone’nin “İlk Kan”ıdır. Kafamdaki müzikten

isyan dolu kitaplar çıkıyor. Kitaplarımın gürültüsü;

sokak ortasında yapılan düğünlerden iyi değil mi sence?

Batı’ya karşı bu kadar güvensiz ve nefret içinde olma

bilincinin çıkış noktası nedir?

11 Eylül olayları bende yıkım yarattı. Doğu-Batı,

Müslüman-Laik Müslüman gibi şeylerin ayrımına vardım.

“Artık evde oturup kadın gibi roman yazmayacağım” dedim.

Modern dünyaya roman kahramanlarımın arkasına sığınarak

değil, bizzat kendi ağzım ve anadilimle küfretmeliydim. Yıllarca

evde oturup kadın gibi roman yazarken, komşularımızla güne

katılıyordum. Halen on beşe yakın çeyrek altın alacağım

var ama helal ediyorum!

Kadınlarla aran iyi değil, haklarında kitaplar yazıyorsun.

Onlarla alıp veremediğin ne?

Onlar olmasaydı, erkekler okeyi icat edip oturacaklardı. Ne

teknoloji, ne sanat, ne de kapitalizm olacaktı. Jileti onlara güzel görünmek,

tekerleği onları istediği yere bir an önce götürebilmek için

icat ettik. Tüm icatları, kadınlar boş boş otursunlar diye

erkekler yapıyor! İlim, bilim, teknoloji, icat, kadınlara ulaşabilme

çabasıdır. Hele de şiir yok mu? Şiirler kadınlara ulaşmak

isteyen erkeklerin yalvarışları gibi… Şiir, yalvarmanın

dili değilse niçin eli yüzü düzgün bir kadın şair yok? Demek

ki onlar yalvarmadan erkekler paspas oluyor!

Kitapların çok satarken birden ocakçılık yapmaya, pet

buradan?

Yazının gücüne inansaydım baltayı çıkarmazdım.

Baltayla ağaç kesmeden kağıt yapamaz ve yazı yazamazsın.

Yazar, yazıya inanan cahil adamdır. Söz avamın cehalet dolu

bilgeliğidir. “Cennet, kılıçların gölgesi altındadır.”

diyor Efendimiz. Bir güzellik korunacaksa elimizin altında balta olmalı.

Bağımsız bir yazar olabilmek için büyük diyet ödedim. Açlık

sınırında yaşadım. Bu dönemlerde yazı yazmayı

hep bırakırım; çünkü ihtiyaçlardan dolayı dillerim dolaşabilir

diye. O yüzden erkek gibi çalışmaya başlarım. Kitaplarımın

çok sattığı dönemlerde de şımarıp kendimi

kaybetmemek için garip işlerde çalışırım. Bütün vücudu

protez, hastalıklı, 44 kilo bir adam olmasaydım kitap yazmazdım.

Biraz daha konuşursak Freud haklı çıkacak!

On bin kitap okumuş biri olarak, yine on bin kitap okuduğunu söyleyen

son noktanın burası olması tuhaf değil mi?

Onunla on üç yıl konuşmuyorduk. Son dönem yaptığı

televizyon konuşmalarına dayanamadım ve kendisine 8sutun

sitesinden mektup yazdım. Cevap vermek yerine sitedeki yazıyı

kaldırtmış. Türkiye’nin fikir özgürlüğü savaşçısı

diye lanse edilen bu yazar, kendisi hakkında yazılmış bir

yazıdan dolayı krizlere girdi. Nihat Genç’in şu sözünü eleştiriyorum:

“Müslüman’ım; ama dinci değilim.” Müslüman ne demektir:

İslam dinine inanan, bağlanan. Genç, diyor ki: “Erbakan Hoca olsaydı

şimdi Fetih sureleri okuyarak Erbil’e girip cuma namazı kılardık…”

Şimdi soruyorum: Kendisi Ankara’da cuma namazı kılıyor mu

ki Erbil’de cumaya özlem duyuyor? Eğer beni susturmaya devam ederse

kendisiyle ilgili bir kitap yazacağım. Ben yapayalnız bir adamım,

sadece Rabb’ime güvenerek yazıyorum.

Kapitalizmle nasıl baş ediyorsun peki?

Nadir yemek yerim. Bir gün olsun canım bir şey istemedi. Giyim kuşam

sevmem. Teknolojiyi takip etmem. Çayım ve sigaram dışında lüksüm

yok. Bir köpeğin giderinin yarısına yaşıyorum. Üç yıl

önce çim yiyebilir miyim diye denemeler yaptım. Çok şükür zorda

kalınca yeniliyormuş. Çim yemeyi başaracağımıza

inandığımız an kapitalizm kaybedecek! s.zengin@zaman.com.tr

‘Tuvaletlerde bile kafamızı dinleyemez olduk’

“Türk’ün aklı tuvalette gelir.” diyorsun. Sen de bu kadar

mevzuyu orada mı düşündün?

Ben, deyim ve sloganlara cevap olarak makaleler yazıyorum. Tuvaletler gürültülü

Türkiye’de kafamızı dinleyebildiğimiz tek yer ama cep

telefonları çıktı çıkalı orada da kafa dinleyemez

olduk!

Türkler neden hesap ederken parayı masanın altında sayıp

garsona uzatır?

Paramız çoksa az, az ise çok olduğunu ima edebilmek için!

Televizyon kumandasını niçin poşetle kaplarız?

Kumanda, bizimle televizyon arasında aracıdır. Biz kullandığımız

maşada parmak izi bırakmak istemeyiz!

Paspasları temizlemek için neden caddenin ortasına atarız?

Turistler kafayı yesin diye!

Bir turiste dilini bilmediğimiz halde niçin bağırarak

anlatırız?

Çok uzak ülkeden geldiği için bizi duymayabilir diye!

Dünya Türklerin eline geçse ne olur?

İnsanlık, uzayda cirit atıyor. Bu gidişle dünya bize

kalacak zaten.

Cumhuriyet yazarı İlhan Selçuk’un, “Türbanı flamaya dönüştürenler cehennemliktir” sözlerine ilahiyatçılar sert tepki gösterdi.

Cumhuriyet gazetesi baş yazarı İlhan Selçuk, köşe yazısında Nur suresini örnek göstererek Kuran-ı Kerim’de türban veya sıkmabaştan bahsedilmediğini belirtti. Selçuk, “Türbanı flamaya dönüştürüp siyaset sahteciliğinin en büyüğünü yaparak Müslümanlık taslayanlar ikiyüzlü yalancılardır, topu cehennemliktir” dedi. Selçuk’un örnek verdiği Nur suresinde, “Ey Muhammet, mümin kadınlara söyle… Başörtülerini yakalarının üzerine salsınlar…” deniliyor. İlahiyatçılar, Kuran-ı Kerim’de türbanla ilgili bir ifade bulunmadığını belirtirken, Selçuk’un sözlerine tepki gösterdiler. “Kimin cennetlik, cehennemlik olduğuna Selçuk değil, Allah karar verir” dediler. İlahiyatçıların görüşleri şöyle:

* Diyanet İşleri Başkanlığı Din İşleri Yüksek Kurulu Üyesi Prof. Dr. Saim Yeprem: Selçuk’un bahsettiği Nur suresi böyledir. Kuran-ı Kerim’de türban, sıkmabaş, yarım-baş denmez. Kuran- ı Kerim’de bu tür ifadeler bulunmaz. Türban 80′li yıllarda ortaya çıkmış bir kavramdır. Ancak kimin cennetlik, cehennemlik olacağına Allah karar verir.

* Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Eski Dekanı Prof. Dr Salih Tuğ: İlhan Selçuk fetva makamı haline gelmiş, cennetlik cehennemlik diye ayırabiliyor. Bir müftü gibi hareket ediyor. Sadece Kuran-ı Kerim’e bakarak problemler çözülmüyor. Peygamberimizin uygulaması da bizi mutlaka alakadar ediyor.

Bangladeş’te 3 binden fazla kişinin hayatını kaybettiği Sidr kasırgasının yol açtığı felaketin kurbanları yardım bekliyor. Yetkililer, kurtarma ve yardım ekiplerinin kasırgadan en çok etkilenen ülkenin uzak bölgelerinin büyük kısmına ulaştığını, ancak durumun göründüğünden kötü olduğunu kaydediyor.

Geçen perşembe geç saatlerde etkisini gösteren kasırgada hayatta kalmayı başaran on binlerce Bangladeşli çadır, pirinç, ilaç ve içme suyu bulmak için mücadele veriyor. Ülkenin ücra köşelerinde yaşayan halka henüz hiçbir yardımın gitmediği de gelen haberler arasında yer alıyor.

Öte yandan felaket yönetiminden sorumlu Bakan Tapan Çovduri, BBC’ye yaptığı açıklamada, yönetimine 140 milyon dolar değerinde uluslararası acil yardım teklifi geldiğini bildirdi.

Yardım sözü veren ülkelerin başında 100 milyon dolarla Suudi Arabistan’ın geldiği, bunu 5 milyon dolarla İngiltere, diğer ülkeler ve AB’nin izlediği belirtildi.

Bangladeş’teki BM Gıda Programı (WFP) sözcüsü de yardım kuruluşlarının yardım konusunda çabuk davrandığını bildirdi.

Gıda Programı’nın Roma’daki yetkilisi Douglas Broderick, yaptığı açıklamada, mahsullerini, hayvanlarını kaybeden fakir Bangladeşlileri bu zor durumdan kurtarmak için daha fazla yardım yapılması çağrısında bulundu.

Bu arada 12 kişilik bir BM heyetinin, zararı ve ne tür yardımın gerekli olduğunu tayin etmek için Bangladeş’i ziyaret ettiği kaydedildi.

WFP, Bangladeş’te ulaşılamayan bölgelere helikopterlerle enerji bisküvileri bıraktığını ve şu ana kadar 650 bin kişiye gıda ulaştırıldığını da kaydetti.

Bangladeş hükümetinin tahminlerine göre, alçak rakım bölgelerindeki evlerinden ve köylerinden tahliye edilen 3 milyon kişiye yardım gerekiyor.

AB’DEN KASIRGANIN VURDUĞU BANGLADEŞ’E 5 MİLYON AVRO YARDIM

AB Komisyonu, Sidr kasırgasının vurduğu Bangladeş’e 5 milyon avro daha acil insani yardım kararı aldı.

AB Komisyonunun insani yardımlardan sorumlu üyesi Louis Michel, felaket bölgesine hareket eden AB insani yardım ekiplerinin ”bazı köylerin haritadan silindiğini, 280 bin evin yerle bir olduğunu ve her şeyini kaybeden insanların yıkıntılar arasında hayatlarını sürdürmeye çalıştığını” aktardığını kaydetti.

Michel, acil olarak çadır gibi barınma malzemelerine, gıda, içme suyu, battaniye ve giyeceğe ihtiyaç duyulduğunu ifade etti.

Felaket nedeniyle AB Bangladeş’e geçen hafta da 1,5 milyon avro göndermişti.

BANGLADEŞ’İ 10 METRELİK DEV DALGALAR VURMUŞ

Sidr tropikal fırtınasının 4 gün önce yerle bir ettiği Bangladeş’te kıyı kesimlerini vuran 10 metrelik dev dalgaların geride 3 bin’den fazla ölü bıraktığı bildirildi.

BBC’ye açıklamalarda bulunan görgü tanığı Mücibar Rahman, “Dev bir dalga duvarıyla kıyı kentlerini vuran bir kasırgaydı bu. Oluşan su duvarı, boynuma kadar geliyordu. Evim yıkıldı, hayvanlarım telef oldu, her şeyim yok oldu” dedi.

Haberde, dünyanın en yoksul ve en yoğun nüfuslu ülkelerinden Bangladeş’in güneyinde etkili olan kasırga nedeniyle Mücibar Rahman’ın, hayatını kurtarabildiği için binlerce kişiye kıyasla şanslı olduğu kaydedildi.

FELAKETİN İZLERİ SİLİNMEYE ÇALIŞIYOR

Bangladeş medyasının haberlerine gore, ülkedeki durum ilk günlere kıyasla iyiye gidiyor.

Ulaşım ve iletişim sorunları aşılmaya başlandı, yıkılan ağaçlar yollardan kaldırıldı, nehir seferleri de yeniden başlatıldı. Elektrik ve telefon hatları yeniden kurulurken, hemen her yere yardım iletiliyor. Ancak başını Bangladeş Kızılayı’nın çektiği yardım ekiplerini bekleyen görev hala çok büyük. Saatte 200 kilometre hızla esen rüzgar, 10 metreyi bulan dev dalga, çoğu bambu ve tenekeden yapılma onbinlerce evi yerle bir etti.

Bangladeş bu tür fırtınalara yabancı değil. Son olarak 1991′de, benzer bir kasırga sonucu 143 bin kişi ölmüştü. Bu felaketten alınan dersler, bu kez daha ağır bir can kaybını engelledi.1991 Kasırgasından sonra, bir erken uyarı sistemi ve bir dizi barınak kurulmuştu. Bu önlemlerle ölü sayısı nispeten az oldu. Ancak yöre halkı, barınakların kapasitesinin yeterli olmadığını belirtiyor.

Tam hasat öncesine denk gelen felaket, yoksul ülkede, gıda stoklarının da ağır darbe alması anlamını taşıyor.

Birleşmiş Milletler Dünya Gıda Programı yetkilileri, şu aşamada 1 milyonu aşkın kişiye gıda yardımı sağlandığını belirtiyorlar. Ancak yardımların uzun soluklu olarak devamı gerekiyor. İngiltere şimdilik beş milyon dolarla, ABD ve Avrupa Birliği de ikişer milyon dolarla, mali yardım taahhütlerinde başı çekiyorlar.

Kurtlar Vadisi’nin Polat’ı Necati Şaşmaz, son günlerde aleyhinde yapılan haberlere sert bir açıklama ile cevap verdi.

Necati Şaşmaz, “Son günlerde bazı gazetelerde yer alan ‘Celal Talabani’yle aramda akrabalık bağı olduğu’ yönündeki haberler tamamen gerçek dışıdır. Celal Talabani’yle aramda ne iddia edildiği gibi kan bağı, ne de manevi bir bağ söz konusudur.

Bu iddialar beni ve ailemi son derece üzmüştür.” dedi.

Şaşmaz, gerçeği yansıtmayan bu tür haberlerin devam etmesi durumunda yasal yollara başvuracağını belirtti.

Gündemin sıcak konusu Irak’ın Kuzeyi’ne, Türk askeri girecek mi girmeyecek mi?

Gündemin sıcak konusu Irak’ın Kuzeyi’ne, Türk askeri girecek mi girmeyecek mi? Ard arda gelen üzücü haberlerin ardından medya hemen Irak’ın Kuzey’in üss kurdu. Dağlıca’daki hain saldırının olduğu gece en iyi muhabirlerini! Irak’ın Kuzey’ine yollayan televizyon kanalları, akşam ana haberlerinde sıcak bölgeden canlı yayınlar yaparak, sözde bölgenin nabzını tutmaya başladı. Aslında tutulan bölgenin nabzı değil, televizyon yöneticilerinin bölgede görmek istedikleri, masa başında yazdıkları senaryolardı. Irak’a Türk askeri nereden ve nasıl girmeliydi? Haberlerde askere operasyonun yol haritası da gösterilirken bir yandan tansiyonun yükselmesi için gerekli malzemeler lazımdı. Bunu bulmak da merkezden yönlendirilen acar muhabirlere düşüyordu. Gelen haberlerin doğruluğu abartılı olup olmadığının hiçbir önemi yoktu, zaten öyle de oldu.

Sınıra yakın noktalarda dumanlar yükseliyor… Hemen televizyonlar hatta bazı gazetelerimiz Türk askerinin sınırın 40-50 km içerisini bombaladığı ve bu sebeple sınırda dumanların yükseldiği haberleri verilmeye başladı. Öyle ki bu haber gazete manşetlerine bile yansıdı… Öyle miydi? İşin doğrusunu yıllardır bölgede başarılı çalışmalarıyla adını duyuran Cihan Haber Ajansı Irak sorumlusu Alihan Hasanoğlu’ndan kamuoyu öğrendi. Bölgede her yıl bu dönemde, köylüler topraktaki ekinlerin kalıntılarını ‘‘anız’’ yakıyorlardı. Sınırda yükselen dumanlar bu anızlara aitti. Zaten anız yakmalarını Türkiye’de; Sivas, Malatya’dan başlayıp, Irak’ın içlerine kadar yol boyu görmek mümkündü.

Sadece bu mu? Elbette ki değil medyamızın yaptıkları. Bu kritik dönemde Erbil’de uluslar arası bir fuar vardı. Türkiye’de, fuara katılan ülkeler arasındaydı. Bölgesel yönetim, Türkiye ile ilişkilerini sıcak tutmak için; Türk bayrağını fuar girişinde ABD bayrağından da öne, 1. sıraya koymuştu. Ancak bu bölge için güzel bir haberdi. Muhabir, her ihtimale karşı 2 sunuş yapıyordu. Birinci sunuşta Türk bayrağının gerçekte olduğu gibi ilk başta olduğu anlatılıyordu. İkinci sunuşta da muhabir, Türk bayrağının en sonda olduğunu anlatıyor, kameraman da bayrak direklerinin en sonundan zoom çıkarak Türk Bayrağının en sonda yer aldığını göstermeye çalışıyordu. Merkez her iki sunuştan birini duruma göre kullanacaktı.

Sınırda peşmergeler yığınak yapıyor. Haber böyleydi. Ancak o büyük yığınaktan tek kare her ne hikmetse her zor işi başaran habercilerimiz tarafından çekilememişti. 2 dakikalık haberde verilen bütün peşmerge görüntüleri kutlamalar ve eğitim görüntülerindendi. Ancak bunlar yeniymiş gibi veriliyordu. Çünkü tansiyonu yükseltmek gerekiyordu.

Kerkük’te bir intihar saldırısı olmuş. 15 kişi ölmüş çok sayıda kişi yaralanmıştı. Muhabir Zaho’dan otel çatısında canlı yayında, yaklaşık 5 saat uzaklıktaki patlamayı gidip görüp çekip gelmişti. Gidiş geliş tam 10 saati buluyordu. Ama seyirci nereden bilecekti. ‘‘Her taraf kan gölüydü, durum çok kötüydü’’

Bölgede, Kandil büyük bir yerleşim alanının adıydı. Yani, İran sınırı bölgesinde Kandil denilen bir bölge vardı. Yolda yer gösteren tabelalarda da ‘‘Kandil’’ yazıyordu. Ancak bizim acar muhabirler, bu tabeladaki yazıları ‘‘PKK’nın kampı kandili’’ işaret ediyor diye övünerek veriyordu. Ancak gerçek, bir gün sonra yine aynı kanalın canlı yayınında ortaya çıkıyordu. Bir gün önce şişirilerek verilen Kandil yazısının, aslında bir bölgenin adı olduğu, konunun bir yanlış anlaşılmadan kaynaklandığı, zoraki olarak veriliyordu. Zorakiydi çünkü; haberi yapan televizyon ekibi, bölge asayiş ekiplerince, usulce uyarılmıştı.

Başbakan Erdoğan, Amerika’da başkan Bush’la görüşme yapacağı gece, bölgede nefesler tutulmuş ve herkes gelecek haberi bekliyordu. Bölge her zamanki gibi sakindi. Ancak bu, haber değildi; farklı bir şeyler lazımdı. Hemen buldular. Irak’ın Kuzey’inde halk stok yapıyordu. Hemen bir röportaj yapıldı ve görüntülerde bir vatandaş stok yapıyor görünüyordu. Peki gerçek ne idi? Röportaj yapılan şahıs aslında bir tüccardı ve toptancıydı. Haliyle yurtdışından ve Türkiye’den çeşitli gıda ürünleri getiriyordu. Aynı haberde hem stok yapılıyor, hem de gençler halaylar çekip kebap partileri yapıyorlardı. Hem gerilim var stok yapılıyor, hem de kebap yapıp keyif çatılıyor. Acaba hangisi gerçek?

Ve Başbakan’ın görüşmesini tamamlayıp gerekli açıklamayı yapmasından sonra Erbil ve Zaho’da son durum nasıldı? Erbil’de canlı yayında ‘‘Bölgede tansiyon düştü hayat normal’’ ifadeleri yer alıyordu. Ancak Zaho’da gerginlik o kadar büyümüştü ki, insanlar neredeyse evlerini terk edecek görünüyordu. Ya da muhabir öyle görmek istiyordu.

İşte Irak’ın Kuzey’indeki medyamızın durumu ya da oyunları aynen böyleydi. Lütfen bunu da haberleriniz arasında yorumlar mısınız?

Yazar Emre Aköz, PKK terörünün nasıl ortaya çıktığını bir alıntı yazı ile gündeme getirdi. AP’den aday olan biri cezaevinden tahliye olunca niçin “Genç olsaydım dağa çıkardım” dedi?

EMRE AKÖZ / Sabah

Hasan Cemal‘in ‘ Kürtler’ adlı kitabı ‘ İşkence‘ başlıklı bir bölümle başlar.
1928 doğumlu Felat Cemiloğlu, 1982′de Diyarbakır E Tipi Askeri Cezaevine konur.
O sırada 54 yaşında olan Cemiloğlu herhangi bir suç işlememiştir. Zaten sekiz ay sonra serbest bırakılacaktır.
Cemiloğlu o sekiz ayda yaşadıklarından çıkan sonucu Hasan Cemal’e şöyle özetler: ” Eğer genç olsaydım, dağa çıkardım .”
Peki ne olmuştu da, 1977‘de Adalet Partisi‘nden belediye başkanı adayı olacak kadar rejime bağlı Cemiloğlu böyle konuşmuştu?

İşte size o sekiz ayda yaşananlara ilişkin iki olay:
“Cezaevine geldiğimiz günden beri Co isimli köpekle devamlı muhataptık. Mesela sırayla Co’ya tekmil verdiriyorlardı. Co’nun karşısında, ‘ Felat Cemiloğlu, Diyarbakır, emret komutanım‘ tekmilini çok yüksek sesle ve topuk sesiyle veriyorduk. Co tekmili beğenmezse havlıyordu. Ve Co’yu memnun edemediğimiz için cezalandırılıyorduk.” (s. 26)
“Tek ayaküstünde, duvar dibinde duruyorum. Ceza! Ama bir süre sonra yoruluyorum. Ayağım düşüyor yere, tutunamıyorum. Emre itaatsizlik! Cezası: Duvarın dibinde, kanalizasyonun kapağını kaldırdılar, bir avuç bok alıp ağzıma attım. Sonra, ağzımda pislik, hazır ola geçtim. Öylece duruyorum.” (s. 33)
Sonra ne mi olur? Cemiloğlu ağzındaki tüm dişleri çeker, iple bir arkadaşına çektirir. Çünkü ” temizleyememiştir “ dişlerini. O hissi bir türlü atamıştır ağzından.

Bunlar tahammül ötesi işkencelerden sadece ikisi. Normal bir insan kitabın o bölümünü midesi takla atmadan okuyamıyor.
Diyarbakır Askeri Cezaevi gerçekten korkunç bir yerdi. Oradan “geçenlerden” genç olanları dağa çıkıp PKK‘ya katıldı. İleri yaştakiler ise öylesine aşağılanmışlardı ki Nazi zulmünden kurtulan Yahudiler gibi uzun süre başlarına geleni anlatmadılar.
Bu suskunluğa aileleri de dahil… O cezaevinde ” arkasına cop sokulan ” bir adamın bunu eşine anlatması kolay mı sanıyorsunuz?
ABD askerlerinin Ebu Gureyb cezaevinde yaptıkları, fotoğraf çeker hale gelen cep telefonları ve internet sayesinde bütün dünyaya duyuruldu. İşkence yapan askerlerden bir kısmı mahkemeye verilip cezalandırıldı.
Ya Diyarbakır Askeri Cezaevi’ndekiler? Kimi terör örgütleri, işkence yapanlardan birkaçını yıllar sonra öldürerek intikam almaya çalıştı.
Ama ” ciddi ve kapsamlı ” bir soruşturma ile olayın üstüne gidilmedi. Çünkü bunu yapması gerekenler zaten devletin tepesindeydi.
Bunca yıl sonra bazı doktorlar, akademisyenler, avukatlar, sanatçılar, ” Diyarbakır Cezaevi Geçeğini Araştırma ve Adalet Komisyonu “nu oluşturmak üzere bir araya geldiler.
Geçtiğimiz 12 Eylül günü, 1980-1984 arasında o cezaevinde bulunmuş kişilere ya da onları tanıyanlara ” gelin yaşadıklarınızı anlatın ” diye çağrıda bulundular.
Diyarbakır Cezaevi’nin “dağa adam gönderme” istasyonu haline getirilmesindeki ” siyasi sorumlu ” 12 Eylül cuntasının başı olan Org.
Kenan Evren‘dir.
Evren bu konudaki sorumluluğunu reddediyor ve ” Ben mi emir verdim ” diyor.
Yani koskoca bir cezaevinin işkence merkezi haline getirilmesinden haberi olmadığını iddia ediyor.
Evren’in söylediklerine inanıyor musunuz? Ben inanmıyorum. Ama iş inanmak ya da inanmamakla olmaz. Evren’in ve diğer yöneticilerin “siyasi sorumlu” olmanın ötesinde bundan haberi olduğunu kanıtlamak gerek.
Bu da ancak yukarıda sözünü ettiğim kapsamlı bir soruşturma ile yapılabilir.
Ama Türkiye hangi geçmişiyle yüzleşti ki bununla da yüzleşsin?

Samanyolu TV’nin bu yıl yayına koyduğu ‘Hakkını Helal Et’ dizisi, ‘My Name Is Earl’ün kahramanı Earl Hickey Türkiye’de olsa nasıl olurdu?’ sorusuna cevap veriyor.

Geçtiğimiz yıl CNBC-E’de ikinci sezonu yayınlanan komedi dizisi My Name Is Earl’ün serseri kahramanı Earl Türkiye’de yaşasaydı nasıl olurdu? Bu soruya cevabı Samanyolu TV ‘Hakkını Helal Et’le veriyor.Konu olarak büyük benzerlik gösteren iki dizi de geçmişte serserilik, hırsızlık yapan iki adamın hayatlarında yaşadıkları önemli bir olay sonrası, bu işlerden vazgeçip, kötülük yaptıkları kişilerden af dileme üzerine kurulu.

Amerika’da NBC tarafından yayınlanan Türkiye’de ise Cnbc-e’nin yayınladığı, En İyi Sitcom dalında Emmy Ödüllü My Name Is Earl’ün konusu şöyle:

Jason Lee’nin canlandırdığı Earl, hayatı boyunca kimseye yararı dokunmamış bir kapkaçcı. Bir gün şans yüzüne gülüyor ve kazıkazandan tam 100.000 dolar kazanıyor. Ancak sevinçten çıldırıp caddede koşmaya başladığı sırada bir araba çarpıyor ve biletini düşürüyor. Hastanedeyken talk-show programcısı Carson Daly’yi karma felsefesi üzerine konuşurken duyuyor ve bir aydınlanma anı yaşıyor.

Karma felsefesine göre iyilik yaparsan karşılığında iyilik bulursun. Kötülük yaparsan da bu hayatın boyunca peşini bırakmaz felsefesinde yola çıkarak, 100 bin dolarlık bileti bu nedenle kaybettiğine karar veriyor. Ve kahramanımız hayatı boyunca yaptığı bütün kötülüklerin 259 maddeden oluşan listesini çıkararak hepsini birer birer düzeltmek için işe koyuluyor. Dizinin kahramanı Earl ‘İyilik yap, iyilik bul’ felsefesini hayatına uyguluyor.
Samanyolu TV’nin bu yıl yayına koyduğu ‘Hakkını Helal Et’ adlı dizi ise İslam dünyasına uyarlanmış bir My Name Is Earl tadında. Hakkını Helal Et’in başkahramanı Murat’ı sevilen oyuncu Mürşit Bağ canlandırıyor. Dizinin tanıtımı ise şöyle:

Bir hırsızın kul haklarından kurtuluş hikayesi… Hayata hep serseri tarafından bakan Murat, hırsızlıkla, dolandırıcılıkla yolunu bulmakta; böylelikle bu adaletsiz dünyadan kendi payına düşeni aldığına inanmaktadır. Üstelik bu serseri yaşamından hiçbir şikayeti yoktur. Fakat son işinde yakayı ele verince Murat için her şey bir anda değişir. Hapse atılan genç adam, hırsızlığın sevimsiz yüzüyle karşı karşıya kalmıştır.

Hapishanede geçen zorlu iki yılın ardından Murat’ın önünde iki seçenek belirir: Ya eski hayatına geri dönecek veya tövbe ederek yepyeni bir hayata başlayacaktır. Bu sürede karısı Murat’tan boşanmış, ona bir kez olsun haram süt emzirmemiş annesi ise geçimini sağlamak için el kapılarına temizliğe gider olmuştur. Fakat bunların hiçbiri Murat’ın yaptıklarından pişman olmasını sağlamaz. Ta ki Murat, babasının öldüğünü öğrenene kadar…

Murat, daha önce kötülükte bulunduğu insanlardan helallik istemek için kolları sıvar. Tövbe kapısını aralayan eski hırsız, artık geçmişte işlediği günahlardan pişmandır ve üzerindeki kul haklarından kurtulmalıdır…

Ortak noktalar: İkisi de hırsızlık ve kapkaç yaparak geçiniyor. Her ikisi de bir aydınlanma yaşıyor. Bu aydınlanma Amerika’da Karma felsefesiyle olurken, Türkiye’de İslam inancına göre oluyor. Her ikisi de karısından ayrılmış. Her ikisi de işledikleri suçların affedilmesi için çabalıyor. Ayrıca Jason Lee’nin canlandırdığı Earl ve Mürşit Bağ’ın canlandırdığı Murat arasındaki fiziksel benzerlik de gözlerden kaçmıyor.

Cenaze evinde düğün yapmak isteyenler var
09/11/2007

Şampiyonlar Ligi’nde İngiltere’nin Liverpool takımına 8-0 mağlup olan Beşiktaş’ta Teknik Direktör Ertuğrul Sağlam, dün bir basın toplantısı yaparak tüm sorumluluğun kendilerine ait olduğunu belirterek camiadan destek istedi. Cenaze evinde düğün yapmak isteyenlerin ve Beşiktaş’ı bölmek için çalışanların olduğunu kaydeden genç teknik adam, “Camiamızdaki sağduyulu insanlardan destek istiyorum. Sivasspor karşılaşmasında taraftarlarımızın bu olgunluğu göstereceğine inanıyorum. Kaybedilmiş hiçbir şey yok. Ligde fahiş hatalar olmasaydı liderdik. Şampiyonlar Ligi’nde Marsilya maçını kazanırsak Porto ile final maçı oynayacağız. Büyüklerimiz hep söylerler: ‘İyiler sendeler, ama asla yıkılmazlar.’ Camiamıza ve taraftarlarımıza o güzel günleri yaşatmak için, bu inancı, bu arzuyu, bu gücü kendimizde görüyoruz.” dedi.

Salı gecesi bir iş kazası yaşadıklarını belirten Sağlam, “Bu tür sonuçlar her takımın başına gelebiliyor. Slavia Prag Arsenal’e 7-0, Roma da Manchester United’a 7-1 yenildi. 15 gün önce 2-1 yendiğimizde oyuncularımız kahramandı. Sonrasında oynadığımız maç talihsizlikti. Oyuncularım kendi aralarında bir toplantı yaparak bu ortamdan kurtulma sözü verdiler.” ifadelerini kullandı. Liverpool maçı sonrası Başkan Yıldırım Demirören’e üzerine düşen görevi yapmaya hazır olduğunu belirten Sağlam şöyle devam etti: “Ben iyi bir Beşiktaşlıyım, Beşiktaş’ın faydasına olan şeyi de yapmaktan çekinmem. Başkanımız benim bu isteğimi kabul etmedi ve hep birlikte bu yükün altından kalkacağımızı söyledi. Futbolcularımız kendi aralarında bir toplantı yaparak sorumluluğu üstlendiler.”

Kaleci Hakan Arıkan’a da destek veren Ertuğrul Sağlam, “Psikoloğumuz Ramazan Abacı da ona gereken desteği veriyor. Zor bir dönemden geçiyor ama bunu kolay atlatacak yapısı var. Biz kadromuzu oluştururken oyuncularımızdan daha fazlasını bekliyorduk. Yeterli olmayanlarla da yollarımızı ayıracağız. Ocak ayında da takıma takviye olacak.” diye konuştu.

Temel Yirmibeşoğlu, İstanbul

Ummadığı taş Aslan’ın başını yardı
09/11/2007

UEFA Kupası H Grubu 2. maçında Galatasaray, İsveç ekibi Helsingborg’a Ali Sami Yen’de 3-2 yenildi. Bir çok gol pozisyonundan yararlanamayan Sarı-Kırmızılı ekip bu mağlubiyetiyle iddialı olduğu grupta işini zora soktu.
Avrupa fatihi Galatasaray’ın UEFA Kupası grup maçlarında yüzü gülmüyor. İlk karşılaşmada Bordeaux’ya yenilen Sarı-Kırmızılılar, dün de Ali Sami Yen’de İsveç’in zayıf temsilcilerinden Helsingborg’a yenilmekten kurtulamadı. İki maçta grubunda henüz puanla tanışamayan Cim Bom, böylece gruptan çıkma şansını da zora soktu.

Sion ve Bordeaux’dan sonra Helsingborg da maçtan önce Galatasaray’ı favori gösteriyordu. İsveç liginde bile ancak 8. sırada kendisine yer bulabilen Helsingborg’un Ali Sami Yen’deki hedefi bir puandı. Tipik İskandinav ülkesi disipliniyle ve savunma anlayışıyla sahaya yayıldı Helsingborg. Bir yandan sahayı çok iyi parselleyerek Sarı-Kırmızılı takıma boş alan bırakmadılar, diğer yandan da her kaptıkları topta başarıyla hücuma çıktılar.

Karşılaşmanın 30. dakikasında Henrik Larsson ve 39. dakikasında da Omotoyassi ile Ali Sami Yen tribünlerini sessizliğe gömen gollere imza attılar. Sarı-Kırmızılılar, bu iki şok golden sonra ancak kendisine gelebildi. Feldkamp da sakatlıktan yeni çıkan Sabri’nin yerine 43. dakikada Arda’yı oyuna aldı. Bir dakika sonra Arda’nın ortasında Nonda’nın attığı kafa golü Sarı-Kırmızılı takıma ikinci yarı için umut verdi. Maçın ikinci yarısında G.Saray, oyuna çok daha iyi başladı.

Rakip kaleyi ablukaya alan Cim Bom, 15 dakika içinde Nonda ile 2 kez olmak üzere Lincoln, Arda ve Ümit Karan ile çok önemli gol pozisyonlarını cömertçe harcadı. Helsingborg gol yemediği her pozisyondan biraz daha güçlenerek çıktı ve 75′te Andersson ile durumu 3-1 yaptı. Uzatma dakikalarının başlangıcında Nonda’nın attığı gol ise Cim Bom’a yetmedi: 3-2.

Cim Bom evinde yenilgiyle tanıştı
G.Saray bu sezon evinde ilk kez bir resmi maçta yenilgiye uğradı. Cim Bom, ev sahibi olduğu 8 resmi maçta da mağlup olmazken, dün UEFA Kupası’nda karşılaştığı İsveç liginin 8. sırasında bulunan Helsingborg’a teslim oldu. Sarı-Kırmızılı ekip, biri Olimpiyat Stadı’nda 8′i Ali Sami Yen’de oynanan maçlarda 7 kez galip gelirken, 1 kez berabere kaldı ve dün de mağlup oldu. Sarı-Kırmızılı ekip, bu maçlarda 23 gol attı, 7 gol yedi. G.Saray bu sezon Lig’de 5, UEFA Kupası’nda 3, Fortis Türkiye Kupası’nda ise 1 iç saha maçı oynadı.

Taraftar, oyundan çıkan Sabri’yi ağlattı
A Milli Futbol Takımı’nın 13. Avrupa Şampiyonası elemelerinde deplasmanda 8 Eylül’de Malta ile yaptığı maçta sakatlanan Sabri, 2 aylık aranın ardından Helsingborg maçıyla yeniden sahalara döndü fakat şansını iyi kullanamadı. 61 gün sonra ilk 11′de forma şansı bulan Sabri, etkili olamayınca 43. dakikada yerini Arda’ya bıraktı. Galatasaray, bir dakika sonra ise Arda’nın ortasında Nonda ile gol buldu. Sabri oyundan çıkarken tribünlere el hareketi yapınca tepki çekti. Sabri, Hasan Şaş’ın uyarısına rağmen yedek kulübesi yerine ağlayarak soyunma odasına gitti.

Yağmur, tribünleri boş bıraktı
Karşılaşma öncesi İstanbul’daki yağış, G.Saray-Helsingborg karşılaşmasına taraftar ilgisini düşürdü. Karşılaşmadan saatler önce başlayan sağanak yağış nedeniyle, Sarı-Kırmızılı taraftarların maça ilgisi düşerken, tribünlerde boşluklar gözlendi. Bu arada Teknik Direktör Feldkamp, Helsingborg karşısında kaleyi yine Aykut Erçetin’e emanet etti. Alman hoca, Türkiye Kupası’ndaki Denizli ve ligdeki G.Antep karşılaşmalarında da kaleyi Aykut’a vermiş ve Orkun’u yedek oturtmuştu.

HAYAL KIRIKLIĞI: Sabri, şansını tepti
Sezon başında yakaladığı yüksek formla Feldkamp’ın gözüne giren Sabri, sakatlığı nedeniyle son 61 gündür takımdan ayrı kalmıştı. Dünkü maçta Arda’nın formasını kaparak ilk 11′de sahaya çıkan Sabri, kendisine güvenen Kalli’yi mahcup etti. Feldkamp, maça kötü başlayan Sabri’ye sadece 43 dakika dayanabildi.

MAÇIN ADAMI: Razak Omotoyossi
36′lık yıldız Henrik Larsson’la birlikte forvette iyi bir ikili oluşturan Beninli Omotoyossi, G.Saray defansını adeta sürklase etti. 22 yaşındaki futbolcu, sürati ve yüksek top tekniği ile özellikle kontrataklarda sol kanadı çok etkili kullandı. 39. dakikada fırsatçılığını konuşturan siyahi oyuncu, maçın en dikkat çekici ismiydi.

KIRILMA NOKTASI: Bu gol kaçar mı Ümit?
Maçın 64. dakikasında gününde olmayan Hakan Şükür’ün yerine oyuna giren Ümit Karan, 4 dakika sonra mutlak bir gol pozisyonunu kaçırdı. 68. dakikada Helsingborg savunmasının arkasına atılan pasta topla buluşan Ümit Karan, kaleci ile karşı karşıya kaldı; ama topu dışarıya atarak skoru 2-2′ye getiremedi.

HAKEMİN NOTU: Leslie Dean taviz vermedi
Maçtan önce yağan sağanak yağmur nedeniyle zemin oldukça kaygandı. Bu tip iklim şartlarına alışık olan karşılaşmanın İngiliz hakemi Leslie Dean ise futbolcuların ikili mücadelelerde ayakta kalmasından yanaydı. Ancak İngiliz hakemin bu katı tutumu, fizik kapasitesi yüksek olan Helsingborg’un işine yaradı.

MAÇIN SAYISI: 60
Galatasaray, İsveç Ligi’nin vasat takımlarından Helsingborg, karşısında topla oynama oranında %60-40 üstünlük sağlamasına rağmen rakibine 3-2 yenilmekten kurtulamadı.

GALATASARAY: 2 – HELSINGBORG: 3
GALATASARAY: Aykut 4, Sabri 3
(Dk 43 Arda Turan 5), Song 5, Servet 4, Volkan4, Hasan Şaş 4, Linderoth 5, Barış 6, Lincoln 6, Nonda 7, Hakan Şükür 4 (Dk.64 Ümit Karan 3).
HELSINGBORG: Anderson 7, Wahlstedt 6, C. Anderson 7, Tamboura 7, Ronnınberg 6, Jacobson 7, Dahl 6, Skulason 6, Makondele 6,(Dk 68 Svanback 4) Omotoyassi 8, Larsson 7.
GOLLER: Dk.43 ve 90 Nonda / Dk.30 Larsson, Dk 39 Omotoyassi, Dk.75 C. Anderson.
SARI KARTLAR: Song / Wahlstedt.
HAKEMLER: Michael Leslie Dean 6, Jemes Devine 7, Micheal Mullarkey 7.
STAT: Ali Sami Yen

Ekmek deyip yola koyuldular; Amerikalı oldular

Kompozisyonu yakalıyorum, makinemin ışığını ayarlıyorum hemen ve vizore yaklaşıyorum. Yabancı bir memleketin fecrinde, kepenklerini çay ve sigarayla açıp, tespih sallayan birkaç gurbetçinin hikâyesini fotoğraflamak istiyorum sizler için.

Birisi fark ediyor ve koşarak yanıma geliyor; “Bacım sen gazeteci misin? Ben evliyim de… Fotoyu kullanacak mısın?” Anlıyorum ki okyanus aşsan da memleket tadındaki simaların kaygıları hâlâ aynı ve bu yüzden fotoğraflanamasa da yüzleri, anlatılmaya değer diyorum hikayeleri.

Dünyanın başkenti sayılan ve yirmi bini aşkın Türk nüfusuyla New York, ne kadar cazip geliyor, gurbetçilik mesleğine alışkın bizim gibi bir millete. Önce pompacılıkla başlıyor hayaller, zira emektardır insanımız, çalışmadan hak edilmeyeceğini bilir her bir lokmanın, bu yüzdendir hayallere de küçüğünden başlaması. Şanslıysa elini aslanın kursağına uzatacak kadar, benzin istasyonları allıya güllüye karışır rüyalarında, kurbanlar kesilir, şükürler edilir ve kutsanır emekler kurban kanıyla.

Biz gençler gurbetçiliği, “Alamancılık”la karıştırırız genelde. Zira dayılarımızın, halalarımızın sebebini bilmediğimiz ve sorgulamadığımız bir şekilde bir başka ülkede yaşamaya başlamasıdır tanık olduğumuz. Biz kendimizi bildiğimizde, “gurbetçilik” kelimesi lügatimize çoktan kazınmıştır. Her yıl yaz tatiline gelen yeğen ve kuzenlerinizden hatırladığınız, iri yarı beyaz spor ayakkabıları, size göre el yakması gerekirken har vurup harman savrulan pazar alışverişleri ve sahillerde en sağlamından yapılan kumdan kalelerdir. Az büyüdüğünüzde, her yıl mutlu çocuk simasının, makine gürültüsünden ve sürekli çalışmaktan şikayetçi diliyle, gurbetçilik pek de olumlu bir şey olmayan gerçek anlamını bulur zihinlerinizde; zira kendisi memlekette bir ev parası biriktirmekten başka bir şey değildir artık.

Çoklarımızın bilmediği ve “Alamancılıktan” daha eski bir gurbet tarihi var aslında milletimizin. 1860′larda başlayıp, zaman içerisinde şekil değiştiren bir özgürlükler ülkesi macerası. Avrupa’nın birbirini kırıp geçirdiği ve Osmanlı’nın en şaşaalı döneminde olduğu vakitte seyahat edilmeye bile burun kıvrılan uzak mı uzak ülke, nam-ı diğer “Yeni Dünya” sessiz sedasız büyüyüp serpiliyordu kendi başına. Bell’in telefonu bulması ve Ford’un seri üretim yapan fabrikalarının açılmasıyla, Amerika endüstri çağına girmişti ve Avrupa’nın ve Osmanlı’nın savaş ortamından kaçan bilim adamları için, güvenliğiyle ve yüksek yaşam standardıyla paha biçilmez bir hazine hükmündeydi. Bu sebepten, günümüzde bile hâlâ “göçmenler ülkesi” olarak anılacak olan, Amerika yavaş yavaş festival bir millet oluşturmaya başlamıştı.

Birinci Dünya Savaşı’na kadar kırk beş bin Türk’ün bu yolculuktan nasibini aldığı düşünülüyor. Savaşın patlak vermesiyle ve Amerika’nın Osmanlı’ya zıt bir safta yer almasıyla, pılını pırtısını toplayan göçmenlerimiz, Kurtuluş Savaşı’na katılmak üzere köyüne geri dönüyor. Çok uzun bir aradan sonra 1960′larda tekrar başlayan göç, bu defa eğitimli aileler ve çocuklarını, ziyaret ve eğitim amaçlı buraya yöneltiyor ve “beyin göçü” dediğimiz sirkülasyon da böylelikle başlatılmış oluyor.

Gelenler diğerine öncülük ediyor, diğeri de öbürüne derken başka bir toprakta Türklerden ve onların zevklerinden müteşekkil bir mahalle oluşuyor ve adına Türk mahallesi deniliyor. Ne varsa memlekete ait ve analardan babalardan görülen, aynısı kuruluyor mekana; sabah çayınızı içip poğaçanızı yiyebileceğiniz bir pastane, tıraştan sonra yüzünüzün kolonyayla ferahlatıldığı bir Türk berber, tavla sesinin okey taşlarına karıştığı bir kahvehane ve “hayırlı işler şef ” diyerek pilav üstü kuru fasulye söyleyebileceğiniz bir lokanta… Hepsi küçük bir Anadolu kasabanızdaymışsınız hissi veriyor size. Bir “Amerikan rüyası”na değil, ekmek parası hatırına eş dosttan ayrı kalan üç beş insanın teselli mekanı oluyor bu mahalle. Parasını kazanan daha iyi civar semtlere taşınıyor ve yeni gelecek bir gurbetçi için yer boşaltılıyor böylelikle.

Gelenlerin çoğu “birkaç yıl kalıp para kazanacağım” ümidiyle geliyor ülkeye, lakin er ya da geç “dönmek”, bir takvim gibi kafalarının köşesinde asılı duruyor her daim. Belki de “Özgürlük Anıtı”nın altında çekilen her fotoğrafta turist gülümsemeler eksik olmuyor. Otuz yılı aşsa da göçleri, bitmiyor “gurbetçilikleri”. Geçen zamana bakıp “Amerikalı olduk” deseler de “hemşehrim nerelisin?” merakları bitmiyor bir Türk’ü bulduklarında. Bir yıl da olsa, beş yıl da olsa, gurbetçiliğe az da olsa bulaşmışsanız eğer, elli yıllık gurbetçilik mesleği olan dayınıza, daha bir şefkatle yaklaşırsınız artık. Vakit geçirmeden telefona sarılıp dayılarınızı arayın benim gibi ve ne geliyorsa içinizden, söyleyin ona; “Ben dönünce gurbetten konuşalım seninle dayı”…